Kuzey Kıbrıs'ta gerçek çözüm, KKTC'nin bağımsız bir devlet olarak
varlığını koruması, Türkiye ile bağının daha da güçlendirilmesi
ve Kıbrıs halkının milli ve manevi bilincini artıracak güçlü politikalar
yürütülmesidir.
Son aylarda gündemi meşgul eden Kıbrıs konusu, Türkiye'nin önüne,
uzun süredir beklediği AB'ye üyelik için şart olarak konuldu. AB
üyeliği ve Kıbrıs iki ayrı konu olmasına rağmen Yunanistan ve İngiltere
gibi AB üyesi bazı ülkeler tarafından birbirine bağlantılıymış gibi
gösterilerek aynı pakette gündeme getirilmesi ise gerçekte son derece
hatalı bir yaklaşım.
Kıbrıs İçin Gerekli Siyasi Tavır
BM Genel Sekreteri Kofi Annan'ın son olarak hazırlayıp her iki
ülke temsilcilerine göndermiş olduğu yaklaşık 150 sayfalık belgede
KKTC için çok ciddi riskler bulunuyor.
Hazırlanan belgede Kıbrıs Türkleri'nin egemenliğinin yer almaması,
belgenin olduğu haliyle kabul edilmesi durumunda adada yaşayan Türkler'in
en fazla 3 ila 5 yıllık bir süre içerisinde azınlık olarak nitelendirilip
o şekilde bir muameleye maruz kalma durumlarının bulunması, Annan'ın
raporunu kabul edilemez bir hale sokuyor. Ayrıca belgede belli bir
orandaki Rum vatandaşlarının KKTC'ye ait bölgelere yerleştirilmesi
de teklif ediliyor. Böyle bir durumda ise Türklerle Rumlar arasında
1960 yılında yapılan antlaşmada iki ayrı topluluk statüsünü korumak
için alınmış bütün tedbirlerin ortadan kalkması ihtimali söz konusu.
Daha kötüsü ise, iki halkın güvenle yaşayabileceği uygun zemin hazırlanmadan
karma bir toplum modelininin uygulanmaya çalışılmasının geçmişte
olduğu gibi çok zararlı sonuçlar doğurabilmesi ihtimalidir.
Böyle bir anlaşma hayata geçirildiğinde, pek çok Kıbrıs Türkü
evinden ve işinden olacak, huzursuzluğa ve sıkıntıya maruz kalacaktır.
Adada 1974'ten bu yana süren ve artık oturmuş olan yerleşimleri
dağıtmak, insanları evlerinden çıkarmak, dirlik ve düzenlerini bozmak,
kimseye yarar getirmez.
Türkiye'nin bu konudaki politikası, Milli
Güvenlik Kurulu'nda da son derece isabetli bir biçimde ifade edildiği
gibi, Kuzey Kıbrıs'lı Türklerin güvenliğini öncelikli amaç olarak
belirlemek ve KKTC yönetimine destek olmak esaslarına dayanmalıdır.
Kıbrıs Türk halkı, Türkiye'nin bir parçasıdır. Kıbrıs davası,
milli davadır. Kahraman Türk Ordusu, 1974'teki Kıbrıs Barış Harekatı
ile adadaki soydaşlarımızı radikal Rumların soykırım emellerinden
korumuştur. Bu gerçekler hiçbir zaman gözardı edilemez. Adada Türk
tarafını dezavantajlı duruma düşüren ve dahası güvenliğini riske
eden çözümlere itibar edilemez.
Dahası Kıbrıs, Türkiye açısından büyük stratejik önem taşıyan bir
noktadır. Kıbrıs üzerindeki denetimini yitiren bir Türkiye, Akdeniz'e
çıkış imkanını da yitirmiş demektir.
Son yapılan MGK toplantısından da çıkan karar doğrultusunda Türkiye,
Denktaş'ın ısrarla üzerinde durduğu, adada iki ayrı devlet bulunduğu
gerçeğinin kabul ettirilmesi için çalışmalıdır. İki ayrı devletin
oluşturacağı ortaklık devleti, dış ilişkilerde müstakil kararlar
verebilecek, iç işlerde ise birbirlerinden bağımsız olacaktır. Ayrıca
Türkiye'nin garantörlüğünün de devam etmesi şarttır.
Kıbrıs İçin Gerekli Kültürel Politikalar
Ancak, Kıbrıs konusunda yürütülmesi gereken politika sadece siyasi
ve diplomatik boyutta değildir. Aynı zamanda ekonomik ve kültürel
alanlarda da Kıbrıs'ın Türk halkını kalkındıracak, güçlendirecek,
motive edecek atılımlar gerekmektedir. Avrupa Birliği'ne katılması
-her ne kadar resmen imzalanmamış olsa da- kesinleşen Güney Kıbrıs,
adadaki bazı soydaşlarımız için cazip hale gelmeye başlamıştır.
Bunun dejenere edici bir faktör haline gelmesinin önünü kesmek için,
Kıbrıs Türkü'nü hem sosyo-ekonomik yönden kalkındırmak hem de milli
ve manevi değerlerini güçlendirerek Türkiye'ye ve Müslüman-Türk
kimliğine olan bağlılığını perçinlemek gerekmektedir.
Kuzey Kıbrıs'ta geçtiğimiz günlerde düzenlenen bir miting, adadaki
Türk halkının bir bölümünün bazı mevcut politikalardan memnuniyet
duymadığını göstermektir. Buna karşı yapılması gereken, bu memnuniyetsizliğe
neden olan sorunları gidermek, halkın KKTC yönetimine yeniden güven
duymasını sağlayacak politikalar geliştirmektir. Devlet yönetiminde,
halka karşı şefkat ve anlayış egemen olmalı, sorunları olan kesimlerle
yakından ilgilenilmeli, Kıbrıs'ın gelişimi için girişimcilerin önüne
fırsatlar açılmalıdır.
Öte yandan Kıbrıs'taki insanlarımızın, özellikle de genç neslin
Türk Milleti'nin ideallerini ve değerlerini en derinden özümsemesi
ve benimsemesi için de yoğun bir kültürel kampanya yürütülmelidir.
Kıbrıs Türkü, adanın Osmanlı'dan kopuşundan bu yana kendisini ayakta
tutan Türk ve Müslüman kimliklerine daha güçlü biçimde sarılmalı,
Türkiye ise bu kültürel rönesansa öncülük etmelidir.
Bunun için, Kıbrıs Türklerinin; kalkınmış ve müreffeh bir Güney
Kıbrıs ile ekonomik yönden zor durumda olan, ve pasif bir Kuzey
Kıbrıs manzarası arasında kalmak ikileminden kurtarılması gerekir.
Aksine, Kıbrıs Türkü, çağdaş, modern, kalkınmış ve aynı zamanda
milli ve dini kimliği çok güçlü bir model görmeli, bu modeli benimsemelidir.
Milletlerin, özellikle de küçük toplumların eğilimlerinde psikolojinin
yeri büyüktür. Kıbrıs Türk toplumunun güçlenmesi, psikolojik yönden
güçlenmesine bağlıdır ve bu da saydığımız ekonomik ve kültürel politikaların
hayata geçirilmesiyle gerçekleşecektir.
Bu konuda önemli bir görev de medyaya ve sivil toplum kuruluşlarına
düşmektedir. Kıbrıs milli bir davadır ve herkesin bu davada milli
çizgide hareket etmesi, devletimizin belirlediği politikalara destek
olması gerekir. Kıbrıs Türkü, adadaki varlığını canı gönülden destekleyen,
milli ve dini bir kardeşlik duygusu içinde kendisiyle tek yürek
olup haklarını var gücüyle savunan bir anavatan görmelidir. Bu ruhu
yaşamak ve yaşatmak, milletini ve devletini seven herkesin görevidir.